DSC01389

Blog: Oude fiets

Het was echt de aller- aller- allerlaatste keer. Ik realiseerde me dat. Zomaar. Plotsklaps. Het deed me veel meer dan ik had verwacht. Ik had gedacht dat ik het zonder blikken of blozen zou kunnen. Ik wilde er vanaf. Voor eens en altijd! Maar de praktijk wees anders uit: ik kon geen afscheid nemen van mijn oude fiets.

Mijn gevoel gaf mijn verstand een behoorlijke optater. Ik pakte mijn fiets stevig vast. Vooruit! Ik zou mij niet laten kennen! Mijn vader zwaaide mij nog na. En ik zwaaide voorzichtig terug. Het was weer even wennen. Met mijn bijna 30 jaar oude fiets. Mijn allerlaatste ritje. De final countdown. Ik karde door de straten. De wind door mijn haren. De zon als een helder object aan de hemel. Witte wolken dreven aan mij voorbij. Mijn voeten rouleerden in het rond. Ritmisch. En ik ging harder. Steeds harder. Het was onvoorstelbaar hoe goed hij nog reed. En ik voelde mij blij. Herboren. Ontspannen. Het leek wel bijna therapeutisch. Ik keek rond, en genoot. De bebouwing gleed aan mijn ogen voorbij. Een jonge vrouw aan de stoplichten schoot mij voorbij, maar ik racete haar voorbij. Ik was niet meer te stoppen.

Op de fiets

Op de fiets met storm

Vroeger was ik altijd de laatste. Nu was ik de eerste! 30 jaar gleden aan mij voorbij. Ik kreeg hem van mijn vader omdat ik naar een andere school ging. En die was 6 km verder dan mijn oude school. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Mijn moeder was ziedend. Woest. Heeft dagen lang lopen mokken. Om die fiets. Want hij was veel te duur. Ook de fietstassen. Van die grote, stevige. Met mijn boekentas erin reed ik ermee naar school. Elke dag op mijn fiets. Door weer en wind. Soms vloog ik door de harde zijwind bijna de sloot in. Maar deze stalen ros hield mij overeind. Ondanks alles!

Een andere keer werd ik door een keiharde storm tegen een auto aan geslagen. Zelf had ik niets. Mijn fiets ook niet. Natuurlijk niet. Zo’n goede kwaliteit. De auto had daarentegen een grote kras van mijn fiets. Samen met de eigenaar zat ik bij hem thuis op de koffie. Ik liet mijn gegevens achter. Ik heb er nooit meer iets van gehoord maar ik besloot sindsdien te voet te gaan. Ik durfde niet meer met die harde wind. De fiets verdween in de schuur als een kostbaar relikwie. Wegdoen? Nee, dat nooit!

Terug mee naar huis

Oude herinneringen droeg hij met zich mee. Zaten als een stuk modder eraan vastgeplakt. Jarenlang stond hij daar. Tot ik besloot om hem toch maar weg te doen. Ik deed er helemaal niets meer mee. Daarom reed ik daar weer op mijn fiets op weg naar de nieuwe eigenaresse. Soepel draaiden mijn pedalen rond. Wat een klasse! Ik genoot van het polderlandschap. Het mooie voorjaarsweer. Een koppeltje eenden zwom in de sloot. Het waren natuurlijk de nazaten van die van 30 jaar geleden. Ik trapte maar door en door. Zag bloeiende sneeuwklokjes.

En toen ineens was ik er bijna. Bij de nieuwe bestuurder van mijn fiets. Spanning was van mijn schouders afgevallen, ik voelde mij bevrijd. Heerlijk. Dolgelukkig zelfs. Ik had het gevoel dat ik glunderde. Ik wilde mijn oude fiets eigenlijk helemaal niet kwijt. En ik reed keihard aan zijn nieuwe adres voorbij… deze fiets ging weer mooi terug naar huis! Hij verdiende een keurig plaatsje. Onder een zacht dekentje. Ik had er nieuwe plannen mee. Hij moest eerst maar eens opgepoetst worden. En daarna? Ach ja, over 30 jaar zie ik wel weer…

Cora Verhelst blogt ook op haar site www.corawriter.blogspot.nl

Deel dit bericht

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email